HASTANIN DUYGULARI

 

 

Benim bedenimin içinde bir insan var: Ben.

Lütfen beni dinle, benimle beraber hisset ve benim için hisset.

Bazen çaresizsem bana bir yetişkin gibi davran. Rutinlerin karmaşasında beni çocuk gibi görme.

Benim giysilerimi soyarken, kimliğimi de soyma.

Bedenimle ilgili bilgim olmadığı için bana aptalmışım gibi davranma.

Benim bedenimi, tamirci dükkânındaki bir makine gibi görme.

Hastalık, ağrı ve korkunun beni duygusal yaptığını, bazen de anlamsız davranmama neden olduğunu yalvarırım hatırla.

Etrafımdaki bu bilinmeyenler beni şaşkına çeviriyor.

Bana yabancı kaldığın zaman, korkularım daha mantıksız şeyler yapmama neden oluyor.

Benimle konuşurken bana bak.

Benim ne dediğimi dinle.

Kısacık da olsa gelip benimle konuş ki ben unutulmadığımı bileyim. Çünkü ilgilenilmemek dayanılmaz bir duygu.

Bana sevgi, ilgi ve şefkat göster.

 

Yapman gereken şeyleri benim için daha dayanılabilir hale getir.

Beni adımla çağır, kim olduğumu bana söyle.

Daha önce söylemiş olsan bile yine bana ne yapacağını anlat.

Sesinin tonu, dokunuşun bana yalnız olmadığımı hatırlatıyor.

Bana şefkatini göster; senin yüzünde göreyim, sesinde duyayım, senin ilgi ve sevgi dolu dokunuşunla göreyim.

Benimle ilgili bir şeyler öğrenecek ve bilecek kadar benimle ilgilendiğini bileyim.

Bakımınla bana insan olduğumu hissettir.

 

Bana bakmak, yardım etmek için geldiğinde benim mahremiyetimi alıp götürme.

Benim çok gizli ve mahrem yönlerim olmakla beraber, her şey apaçık ortada.

Odama girmeden önce kapımı çal.

Yatağımın çevresindeki perdeleri çek.

Üstümü ört. İstediğim zaman benim kapımı kapalı tut.

 

Ben sadece hasta bedenimle burada değilim.

Ben bütün bedenimle buradayım.

Ben acı çeken bir insanım.

Beni, sadece beden olarak ele alma.

Benim ruhumu düşün. Benim için dua et. Gerek duyarsan benimle ağla. O an için benim çok yakın arkadaşım olursun.

Ailem, yakınım ya da bir başka kişi gelene kadar hayatı yaşanacak hale getir benim için.

Ben güçsüz, narin ve örselenmeye açığım. Güçlü olmama yardım et.

 

Yaşlandığım için yüzüm buruşuk da olsa, hastalıktan görünümüm bozulmuş da olsa bana saygı duy.

Bana ilgisiz davranıp benim kendimi çaresiz bir mahkûm gibi hissetmeme engel ol.

Rutinlerinle beni izole etme.

Senin huzursuz olduğunu gördüğüm zaman, benim günümde kararıyor. 

 

Kapımın dışında tanımadığım sesler birbirine seslenir.

Sizin gülüşleriniz ve şakalarınız bana çok uzaklarda olduğumu hissettirir.

Benim de benimle gülecek, şakalaşacak birisine gereksinimim var.

Arabalar benim kapımın önünde dayanılmaz gürültüler çıkarır, gıcırdar.

Tam benim sessizliğe, sakinliğe gereksinimim olduğu zaman.

 

Bana ilgi ve şefkat gösterirsen ben korkmam.

Acılarımı daha dayanılır hale getirdiğinde, umudumu hep canlı tuttuğunda, yaşamım katlanabilir hale gelir.

Bunları bilirsem, günlerim daha parlak gecelerim de daha kısa hale gelir.

           

Kaynak: Kansas City, Missouri, St. Mary’s Hospital, Caroline M.Arnald ve Patricia M. Ismert adlı

hemşireler tarafından yazılmıştır. Curtin,” Human Values in Nursing “ Supervisor Nurse, March

1978,s. 21 – 3 3.

 

Çeviren: Prof. Nurgül Platin.

 

 

Anasayfaya Dön